เชียงคาน ตอน ๑ สุ่มหัวนอนเว่น

ท้องตึงหนังตาเริ่มหย่อน ตอนบ่ายๆ หลังรับประทานข้าวปลาอาหาร ที่นำมาจากบ้านของแต่ละคนรับประทานซุมหรือรวมกัน อาหารหลักช่วงฤดูฝนมื้อเที่ยงคงนี่ไม่พ้นแกงหน่อไม้ใส่ใบยานางร้อนๆ ตำส้มหรือส้มตำใส่ปลาแดกต่อนเป็นอาหารคู่แฝดที่ขาดไม่ได้ ส่วนอาหารชนิดอื่นๆ ที่เข้ามาร่วมวงมื้อนี้เป็นอาหารเสริม ถ้าเราเดินตามซอกซอยช่วงบ่ายๆ ภาพที่เราพบเห็น คุณยายสุ่มหัวนอนเว็น ซึ่งเป็นวิถีชุมชนคนเชียงคาน นอนพูดหยอกล้อหัวเราะยิ้มแย้มแจ่มใสด้วยอารมณ์ดี ผลัดเปลี่ยนเล่าเรื่องแลกประสบการณ์กัน เรื่องที่นิยมนำมาพูดช้ำแล้วช้ำอีกเหมือนละครน้ำเน่าในทีวี ทั้งคนฟังทั้งคนพูดก็ไม่รู้จักเบื่อฟังที่ไรทำให้ชวนติดตามทุกครั้งคือ เอาเรื่องคนอื่นมาเว้าพื้นหรือนินทา เล่าถ่ายทอดบอกต่อให้กันฟัง วัฒนธรรมเช่นนี้ยากที่จะพบเห็นได้ใน ณ.ยุคปัจจุบัน

เชียงคาน ตามตอกซอกซอยบ้านไม้บ้านเก่าๆ เรียงเป็นแถวยาวสร้างมานับหลายร้อยปี เป็นเอกลักณ์ของคนที่นี่ สร้างบ้านแบบห้องแถวชั้นเดียวสองชั้นและ มีบ้านไม้สามชั้นเพียงหลังเดียวของที่นี่ ตั้งโดดเด่นอยู่บนถนนริมโขงแคบๆ พอที่จะให้รถยนต์วิ่งสวนทางกันไปมาได้อย่างช้าๆ เป็นภาพประทับใจ ในยามใดเมื่อแขกได้มาเยียน

ความเห็น (0)

เกาะติดความเคลื่อนไหวการแสดงความเห็นของหัวข้อนี้

Name

Email

Comment

smaller | bigger

แจ้งเตือนทาง email (เฉพาะสมาชิกเท่านั้น)

ยอมรับข้อตกลงในการแสดงความเห็น ข้อตกลง

แสดงความเห็น