21 กพ 2555 อาจารย์ครับผมทราบมาว่าท่านนายกยิ่งลักษณ์ฯจะนั่งฮอ.ขึ้นบนยอดภูกระดึง ผมดีใจและผมว่าเป็นความโชคดีของชาวเลยและประชาชนคนไทยที่ไม่ต้องการให้มี สร้างกระเช้าไฟฟ้าขึ้นยอดภูกระดึง ที่ผมพูดเช่นนี้เพราะท่านนายกยิ่งลักษณ์จะได้มองเห็นสภาพพื้นที่ความเป็นจริ งทุ่งหญ้าป่าสนกว้างสุดลูกหูลูกตาในมุมสูงด้วยสายตาบน พื้นป่าเป็นถิ่นอาศัยของสัตว์เล็กสัตว์น้อยนกกาพืชพันธุ์ที่หายากแม้ที่อื่น ภูแห่งอื่นมีอะใรที่ ภูกระดึง ก็มีเหมือนกันแต่ที่ภูกระดึงมี กับที่อื่นสูญไปหมดแล้ว? โชคดีจริงๆ ครับพวกเรารักภูกระดึง ท่านนายกฯ จะมองเห็นห้วยน้ำพองเล็กๆ แต่เป็นต้นน้ำใหญ่ยิ่งอยู่ใกล้ที่กางเต้นท์ศูนย์บริการนักท่องเที่ยววังกวาง ด้านตะวันออกจรดทิศใต้ไม่ไกลจากหน้าผามีต้นไม้ใหญ่ต้นสนน้อยมากที่เป็นแหล่ง กำเนิดต้นน้ำของ ( เขื่อนอุบลรัตน์ ) หรือเขื่อนน้ำพองสายเลือดหลักของคนอีสาน ผมเชื่อว่าสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และมหัสจรรย์แห่งนี้ ท่านนายกยิ่งลักษณ์ฯ ไม่นำเื่รื่องการสร้างกระเช้าไฟฟ้าขึ้นกระดึง ( สิ่งทำลายลูกหาบวิถีชมชุนให้เลื่อนหายไป ) เข้า ครม ครั้งนี้สาธุ สาธุ สาธุ  ภูกระดึง เป็นภูคู่บ้านคู่เมืองเลยเหลือเพียงภูลูกเดียวเท่านั้นที่ไม่มีทางรถยนต์วิ่งขึ้นถึงยอดภู ไม่เหมือนอย่างภูเรือ ภูหลวง ภูนาแห้วภูสวนทรายรถยนต์วิ่งถึงยอดภู แต่ก็แปลกน่ะ ภูกระดึงเป็นภูที่คนทั้งประเทศรู้จักมากที่สุดไม่น้อยกว่า/เขาใหญ่/อินทรนนทร์ ภูกระดึงยังเป็นภูที่คนทั้งประเทศนิยมเป็นอันดับหนึ่งติดต่ดกันมาหลายปีจากการสำรวจของอนุสาร อสท  ในแต่ละปีคนแห่กันมาปีนผาปีนภูเดินเท้าตามเส้นทางคดเคี้ยวไปมาเลียบสันภูููเส้นทางเดินเท้าส่วนใหญ่จะเดินขึ้นภูสูงชันตลอด ทุกคนต่างก็เดินเหนื่อยล้าแทบลูกตากระเดนแทบจะเดินก้าวเท้าต่อไปแทบไม่ไหวแต่เสียงที่ส่งเสียงให้กำลังใจจากคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ใกล้แล้ว อีกนิด ก็ถึงแล้ว มันเป็นพลังพิเศษให้เค้าเหล่านั้นเดินขึ้นถึงหลังแป

 อ่านต่อได้ทุกวัน

  ขุนเขาของประเทศไทยภาคกลาง-ภาตใต้-ภาคเหนือ ไม่เคยมีใตรคิดจะสร้างกระเช้าไฟ้าแต่  ภูกระดึงเมืองเลยสมบัติล้ำค่าของตนทั้งประเทศ มักจะมีคนยกเรื่องสร้างกระเช้าขึ้นยอดภูกระดึงมาทุกยุคทุกสมัยนานมาแล้วไม่น้อยกว่า20-30 ปี กลุ่มทุนมักอ้าง คนพิการ/คนมีเวลน้อยแต่(รวย)/คนแก(กู59แล้วโว้ย)/นักท่องเที่ยวเพิ่มและรายได้มหาศาลจะตามมาตกที่ท้องถิ่นและคนเลย ช้ำร้ายกว่านั้นชอบพููดแทนลูกหาบ อีกไม่กี่ปีลููกหาบของขึ้นภูก็จะหมดตามกาลเวลา เนื่องจากลูกหลานส่วนใหญ่จะไม่สืบทอดใช้แรงงานแบกหาบของรับจ้างขึ้นภูเหมือนพ่อแม่ตายาย ส่วนรุ่นปู่เค้าหาบของฟรีครับ สมัยภูกระดึงยังไม่ประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติการหาบของขึ้นภูมีทั้งข้าวสารอาหารแห้งเนื้อวัวเนื้อควายไก่สด สมัยนั้นลูกหาบเป็นทั้งพ่อครัวด้วย สมัยนั้นการหาบของเป็นการพึ่งพาช่วยเหลือกันมากกว่าส่วนค่าจ้างแม้แต่บาทเดียวก็้ไม่มี อาจจะเป็นสินน้ำใจเล็กๆน้อยๆ ส่วนมากเป็นสิ่งของมากว่าให้เงิน ที่ผมรู้ที่ผมเห็นเพราะผมมาเรียนหนังสือชั้น  ป.2-3 ที่โรงเรียนประถมที่ภูกระดึง ผมอยู่กับคุณพ่อปลัดสมัคร์ สิทธิรัตน์ ที่มารับตำกหน่งรักษาการหัวหน้ากิ่งอำเภอคนแรกของอำเภอภูกระดึง ในสมัยที่ผมมาเรียนปีแรกกผมอยู่ที่บ้านพักหัวหน้ากิ่ง ปัจจุบันบ้านหลังยังเหลืออยู่ในสภาพที่ติดบ้านนายอำเภอหลังปัจจุบัน ในสวนของที่ว่าอำเภอ สถานีตำรวจ  ขณะนั้นกำลังก่อสร้างอยู่

  วันพุธที่ 05 สิงหาคม 2009 เวลา 16:10 น. ผมได้เขียนถึงมุมมองสำมะปิไปมาเล่าต่อหัวข้อเรื่อง ภูกระดึง ภูหลวง บ้านหลังน้อยช้างป่า ตอนที่1  และเผยแพร่ติดต่อกันมาหลายครั้งใน มุมมองต่างๆ  วันนี้ผมพร้อมจะเดินไปกับเพื่อนพ้องน้องพี่ เพื่อหาเหตุผลความคิดที่หลากหลายกับการคัดค้านไม่ให้สร้างกระเช้าขึ้นยอดภูกระดึง อ่านเพิ่มได้ครับตั้งแต่ครั้งแรกวันพุทธที่ 5 สิงหาคม 2009จนถึงปัจจุบันปี 2012

ตามที่ลาดชันหน้าผาลึกมองจากฝั่งตรงข้ามเส้นทางขึ้นเขาลงภูผมขับรถบินเดี่ยวมุ่งพิชิตยอดภูลมโล ยอดภูสูงเหนือน้ำทะเลไม่น้อยกว่า 1600 เมตร.แม้วันนี้เทือกภูลมโล-ภูหินร่องกล้าและยอดภูทับเบิก เป็นแหล่งที่ปลูกกะหล่ำปลีใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ และที่นี่ยังเป็นแหล่ง

กูบ่สู้มึง? สมัยเรียนที่โรงเรียนชั้น ม.ศ.2 ที่โรงเรียนประจันตะเดิมอาคารเรียนหลังเก่าเป็นแบบ  2  ชั้น มี 5 ห้องเรียนชั้นแรกพื้นยกสูงจากพื้นดินประมาณเมตรกว่าๆ มี 3 ห้องเรียน ชั้นที่  2  มีสองห้องเรียนส่วนห้องกลางเป็นห้องพักครู ห้องขวามือเป็นชั้น มศ.3  ส่วนด้านซ้ายมือของห้องพักครูเป็นชั้นเรียนของพวกผมคือชั้น ม.ศ.  2  ชั้นนี้เป็นที่มีปัญญามากที่สุดของโรงเรียน นักเรียนส่วนมากนักเรียนจะหัวดีแต่ไม่ชอบอ่านหนังสือ ไอ้ผมเสือกเรียนแย่ไม่ชอบอ่านหนังสือมักจะมีเรื่องชกปากกับเพื่อนต่างห้องเป็นประจำและชอบชกข้ามรุ่นเสียด้วยลงมือเป็นคนแรกนอกนั้นหมาหมู่ ( เพราะไม่อยากเป็นผู้ตามต้องแสดงการเป็นผู้นำให้เพื่อนในรุ่นหรือรุ่นพี่รู้ )  มันจึงเป็นคำว่า กูบ่สู้มึง

  ทุ่งพญาเสือโคร่งบานตามคลื่นสันทะเลภูลมโล ส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่มีการประชาสัมพันธ์ทั้ง ทีวี-หนังสือพิมพ์ทั้งท้องถิ่นและส่วนกลาง ทำให้นักท่องเที่ยวแห่กันมาสัมผ้สดอกซากุระเมืองไทยท่ามกลางอากาศหนาวเย็นช่วงรอยต่อส่งท้ายปีเก่ารับโชคปีใหม่อย่างหนาตาทำให้คนแถวนั้นงงยิ่งชาวไทยภูเขาเผ่าม้งบ้านตูบค้อ ต้นนางพญาเสือโคร่ง ต้นสน ทุ่งใบเฟิร์นชาวบ้านที่นี้ถือเป็นต้นไม้ธรรมดาๆ  ต้นนางดอกพญาเสือโคร่งที่ปลูกทดแทนพื้นป่าหลายหมื่นใร่ที่ถูกทำลายวันนี้ถึงแม้ต้นยังไม่โตเต็มที่แต่ด้วยธรรมชาติที่ยังสมบูรณ์ นางพญาเสือโคร่งนัดกันพร้อมบานอวดโฉมสองข้างทางรอต้อนรับนักท่องเที่ยว อีก 10-20 ปีข้างหน้าผมเชื่อว่าทุ่งนางพญาเสือโคร่งที่ภูลมโลแห่งนี้จะเป็นทุ่งนางพญาเสือโคร่งซากุระใหญ่ที่ สุดของเมืองไทย สภาพภูมิประเทศเป็นเทือกเขาสูงสลับซับซ้อนสูงจากระดับน้ำ ทะเลไม่น้อยกว่า 1600 เมตร.และสถานที่ท่องเที่ยวใกล้เคียงและภูลมโลเป็นเทือกภูเดี่ยวกันกับ หินร่องกล้าจังหวัดพิษณุโลก ภูทับเบิกจังหวัดเพชรบูรณ์ เส้นทางไปมาหาสู่กันกันได้ แม้ป้จจุบันเป็นถนนดินไม่ลูกรังมีฝุ่นตลอดเส้นทางรถยนต์วิ่งสวนทางกันต้องให้รถวิ่งลงภูจอดรอให้รถอีกทางผ่านสวนไปรถอีกคันถึงจะวิ่งเดินหน้าต่อ คนที่นี่มีความชำนาญในขับรถตามไหล่เขาอีกด้านเป็นหน้าผาสูงชันเราๆ ท่านๆ เสียวคนที่ธรรมดาธรรมดา

  ผมเริ่มนำเอาสิ่งที่เคารพยิ่งกว่าชีวิตใน เฮือนสำมะปิ ถวายให้พระคุณเจ้าหลวงพ่อขันตีฯ วัดป่าม่วงไข่ อำเภอภูเรือ ผมและครอบครัวยิ่งมีความสุข อย่างแรกคือเหรียญหลวงปู่ชอบรุ่นแรก ที่ผมได้จากพ่อใหญ่ไพศาล ที่ไปช่วยหลวงปู่ขุดสระน้ำที่วัดป่าสัมมานุสรณ์บ้านโคกมน(ปัจจุบันเป็นที่ตั้งพิพิธภัณฑ์ของหลวงปู่ชอบ)หลวงปู่ชอบให้เหรียญรุ่นแรกสร้างขึ้นในปี พ.ศ.2514 ตอนนั้นผมไปเรียนอยู่ที่กรุงเทพฯไม่รู้ด้วยช้ำว่าปู่หลวงชอบเป็นพระที่วงการพระสงฆ์สายธรรมยุตเคารพนับถือเป็นอย่างมากมาก เราๆท่านๆที่เป็นลูกศิษย์พระป่าด้วยแล้ว ยิ่งเคารพกราบไหว้อย่างสนิทใจ ประการที่ 2 และ 3 คือเหรียญรุ่นที่ 1 หลวงปู่ศรีจันทร์ฯและเหรียญหลวงปู่หลุยพร้อมทั้งขนายงาช้างป่า1งาอายุไม่น้อยกว่า100ปี(คุณพ่อผมเสียชีวิตอายุ98ปี)เป็นสมบัติมรดกของคุณพ่อสมัคร์ และเหรียญหลวงปู่ศรีจันทร์ฯหลวง หลวงปู่ให้ผมด้วยตัวท่านเอง(ผมเป็นลูกหลานหลวงปู่โดยสายเลือดฝ่ายแม่มลฑา จันทร์ทิหล้า) ในส่วนเหรีญญหลวงปู่หลุย ผมได้จากพระอาจารย์หลั่งพระลูกศิษย์เป็นเจ้าอาวาสวัดถ้ำผาบิ้ง บ้านนาแก อำเภอวังสะพุงในสมัยนั้น

ผมตั้งใจใว้ทุกสิ่งทุกอย่างสิ่งของที่ครอบครัวผมสะสมใว้ที่มีอยู่ใน เฮือนสำมะปิ อนาคตจะมอบให้เป็นสมบัติของถิ่นเมืองเลยสถานที่คงจะเป็นที่พิพิธภัณฑ์ของครูบาอาจารย์

  พวกเราไปลาวร้อยละ 99 %อ่านและฟังภาษาลาวไม่รู้เรื่อง ผมเกิดที่เมืองเลยเป็นคนอีสานตอนบนเว้าภาษาเลยที่มีสำเนียงภาษาเว้าคือเมืองหลวงพระบางร้อย 90%ผมยังอ่านอักษรภาษาได้ไม่เิกิน 50%เลย ชาวลาวฟัง อ่านออก เขียนได้ ร้องเพลงชาต้ได้เก่งและถูกต้องทำนองเสียงต่ำเสียงสูงยิ่งกว่าพวกเราเสียอีก สาเหตุชาวลาวร้อยละ 80% ดูทีวีไทยมากกว่าชาติอื่น

มรดกโลกแห่งที่ 2 ที่คนลาวตอนใต้สุดของลาวภาคภูมิใจ บ้างก็เชื่อว่าประสาทวัดพู เป็นต้นแบบประสาทขอมทั้งหมดอยู่ในโลกนี้ ผมคิดไม่ตก จะเชื่อหรือไม่เชื่อดี ประเภทอายุมากกว่าร้อยเพราะผมเกิดไม่ทัน เอาเป็นว่าได้ยินมาแล้วบอกต่อ....................

พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเป็นผาสูงซันมีน้ำท่าเหลือกินเหลือใช้ ผู้นำประเทศหลายคนเอาแนวคิดยาวไกลมุ่งมั่นพัฒนาประเทศสืบต่อกันตามสภาพความจริงไม่ก้าวกระโดดเอาภูมิประเทศเอาความอยู่กินประชาชนเป็นตั้ง เป็นไปได้หรือไม่...............